«بابا اومدی؟»؛ آخرین ندای یک قهرمان

 

برق نگاهش و قامت استوار ۱۸۸ سانتی‌متری‌اش، آینه‌ای از جوانی، پویایی و امید بود. محمد متین حسینی، متولد دهم خرداد ۱۳۸۸، نوجوان ۱۶ ساله‌ای بود که هم‌زمان با تحصیل در رشته برق صنعتی، به عنوان مدیر داخلی در فروشگاه پدرش بازوی او بود و در مستطیل سبز فوتبال، با فیزیکی عالی، آرزوهای بزرگی را دنبال می‌کرد.

او که هنوز در آغاز راه زندگی و مجرد بود، در شامگاه بیستم دی‌ماه به بهانه رفتن به باشگاه از خانه خارج شد؛ سفری که بازگشتی به خانه نداشت و او را به جمع کسانی رساند که در راه آزادی، جان خود را فدا کردند.

ساعت حدود ۷ غروب بود که ارتباط محمد متین با خانواده قطع شد. در آن ساعات هولناک، قطع بودن شبکه تلفن همراه، دلهره عجیبی به جان پدر و مادرش انداخت. حوالی ساعت ۱۰ شب، زنگ خانه به صدا درآمد؛ سه نفر ناشناس با کیفی در دست، خبر زخمی شدن متین را به خانواده دادند. پدر متین از کودکی به فرزندانش یاد داده بود که همیشه آدرس و مشخصات خود را در کیف شخصی‌شان بگذارند؛ همین تدبیر پدرانه باعث شد که پیکر نیمه‌جان متین در آن شب تاریک پیدا شود. پدر، مادر و برادر کوچک‌ترش، ماهور، سراسیمه خود را به محل حادثه رساندند؛ جایی که متین هنوز نفس می‌کشید اما به دلیل فضای شدید امنیتی حاکم بر خیابان‌ها، خانواده مجبور شد تا خروج نیروها صبر کند تا بتواند او را با ماشین شخصی به بیمارستان نیکان غرب منتقل کند.

روایت شاهدان عینی از آن لحظات تلخ و جان‌کاه است؛ با حمله نیروها، محمد متین به همراه چند تن از بچه‌های دیگر به داخل یک کوچه بن‌بست فرار کرده و پشت ماشین‌ها پناه می‌گیرند. در یک لحظه، متین سرش را بالا می‌آورد تا وضعیت کوچه را بررسی کند، اما هدف شلیک یک تک‌تیرانداز قرار می‌گیرد. گلوله به بالای ابروی او اصابت می‌کند و با صورت به زمین می‌افتد؛ شدت برخورد به حدی بود که بینی او نیز در اثر سقوط می‌شکند. وقتی پدر با چشمانی گریان بالای سرش می‌رسد، متین با چشمانی بسته و ناله کنان تنها یک جمله می‌گوید که تا ابد در گوش زمان زنگ خواهد زد: «بابا اومدی؟» او در میان ناله‌های مداوم درون ماشین، به بیمارستان منتقل شد. اگرچه تصاویر سی‌تی‌اسکن بعدی نشان از اصابت دو تیر داشت و شواهد گویای شلیک تیر خلاص در محیط درمان بود، اما او ده روز در کما بود و بعد بر اثر شدت جراحات وارده جان خود را از دست داد.