تکیه‌گاهی که فدای آزادی شد

 

داستان برخی از انسان‌ها، فراتر از یک نام و یک عدد در میان آمار جان‌باختگان است؛ روایتی است از عشق، فداکاری و نبردی نابرابر که در جزئیات یک زندگی ساده اما پر از معنا جریان دارد.

عباس خادم، مربی ۴۷ ساله پرورش اندام در شهر کوچک رستم‌آباد گیلان، یکی از همین انسان‌ها بود. مردی خوش‌نام و ورزشکار که سال ۱۳۹۷، همسرش را در یک سانحه از دست داد و از آن پس، تمام زندگی، زمان و انرژی خود را وقف تنها یادگار همسرش کرد. او برای پسرش که در آن زمان تنها ۷ سال داشت، هم پدری کرد و هم مادری. او تمام آرزوها و قهرمانی‌های استانی و کشوری‌اش را کنار گذاشت و زندگی‌اش را میان باشگاه و خانه تقسیم کرد تا تکیه‌گاه محکمی برای فرزندش باشد.

شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، رستم‌آباد گیلان حال و هوای دیگری داشت. شهر کوچک و آرام رستم‌آباد شاهد حضور مردمی بود که برای سر دادن شعارهای اعتراضی به خیابان‌ها آمده بودند. به گفته شاهدان عینی، هیچ نقطه‌ای به آتش کشیده نشد و هیچ شیشه‌ای نشکست؛ یک راهپیمایی مسالمت‌آمیز بود که ناگهان با رگبار کور مأموران سرکوبگر از بالای ساختمان بسیج به خاک و خون کشیده شد. در این میان، عباس خادم هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله به قفسه سینه و قلب او اصابت کرد و این پدر فداکار، جان خود را فدای آزادی کرد.

فردای آن روز، در فضای شدیداً امنیتی و پس از اخذ تعهد از خانواده مبنی بر عدم اطلاع‌رسانی و محدود کردن مراسم به کمتر از ۲۰ نفر، پیکر عباس در سردخانه کوچک بیمارستان سلامت رستم‌آباد تحویل داده شد و در میان تدابیر امنیتی و سکوت سنگین قبرستان شهر به خاک سپرده شد. عباس خادم با شجاعت ایستاد و جان خود را فدای آزادی کرد، اما حالا در رستم‌آباد، نوجوان ۱۴ ساله‌ای مانده است که در طول هفت سال، ابتدا مادر و سپس تنها تکیه‌گاه و قهرمان زندگی‌اش یعنی پدرش را از دست داده است؛ روایتی تلخ از هزینه‌های سنگینی که مردم برای رسیدن به نور و آزادی پرداخت می‌کنند.

تو یوتیوب سابسکرایب کن

تو اینستاگرام ریپوست و سیو کن

 تو تلگرام لایک کن 

تا نام عباس زنده بماند