معلمی که درس شجاعت داد

 

«فاطمه پورصادقی»، معلم ۳۲ ساله مقطع چهارم ابتدایی، زنی از تبار گیلک، اهل رودبار و ساکن رشت بود که در شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

او که به گفته نزدیکانش روحیه‌ای بسیار شجاع، نترس و قوی داشت، در بحبوحه اعتراضات مردم رشت، به خیابان آمد تا در کنار مردمش بایستد، اما هدف کینه و شلیک مستقیم سرکوب‌گران قرار گرفت.

شامگاه ۱۹ دی، در یکی از کوچه‌های خیابان فرهنگ رشت، فاطمه به همراه گروهی از معترضان در محاصره مأموران موتورسوار یگان ویژه قرار می‌گیرند. در این مأمن بسته، مأموران بی‌محابا اقدام به شلیک می‌کنند و گلوله‌ای جنگی، قلب این معلم جوان را نشانه می‌رود. پیکر غرق در خون او به بیمارستان منتقل می‌شود، اما پیش از رسیدن به دست پزشکان، قلب پرامیدش از تپش می‌ایستد. فاطمه پورصادقی، مادر یک پسر هشت‌ساله بود؛ کودکی که هنوز چشم به در دوخته و در انتظار بازگشت مادری است که برای فردا و آزادی او، جانش را سپر کرد و برای حق طلبی، صادقانه جان باخت.

پایان تلخ این جنایت، به شلیک گلوله ختم نشد. مأموران امنیتی با گروگان گرفتن پیکر فاطمه، خانواده داغدار او را تحت فشارهای شدید روانی قرار دادند تا با امضای تعهدنامه‌ها، این معلم آزادی‌خواه را یک «بسیجی» معرفی کنند. مقاومت سرسختانه خانواده مانع از این تحریف بزرگ و مصادره هویت او شد. سرانجام با وساطت‌های مکرر، پیکر او تحویل و در زادگاهش رودبار، تحت تدابیر شدید امنیتی و در فضایی خفقان‌آور به خاک سپرده شد؛ مراسمی که در آن حتی اجازه عکاسی، فیلم‌برداری یا چاپ یک اعلامیه ساده نیز به خانواده داده نشد. اما نام فاطمه، به عنوان فرشته‌ای مهربان و معصوم، در حافظه جمعی یک ملت برای همیشه جاودانه شد.