زهرا فولادی؛ مادرِ ایستاده

 

زهرا فولادی، ۴۷ ساله، مربی آموزش رانندگی و از اهالی زنجان بود؛ زنی زحمتکش، خوش‌رو، صبور و خیرخواه که در میان همشهریانش به درستکاری، وجدان بیدار و رفتار مهربانانه‌اش شناخته می‌شد.

او سال‌ها با کار و تلاش زندگی کرد و در کنار مسئولیت‌های خانوادگی، برای اطرافیانش انسانی قابل اعتماد بود؛ اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، زندگی‌اش در جریان اعتراضات مردمی زنجان به پایانی تلخ رسید.

زهرا در آن شب، در کنار دختر و پسرش، در اعتراضات حضور داشت. در سبزه‌میدان زنجان، مقابل کلانتری، بنا بر روایت‌های منتشرشده، از پشت هدف گلوله نیروهای سرکوب قرار گرفت و جان باخت. پسرش نیز بر اثر اصابت گلوله به شکم به‌شدت مجروح شد. در یک لحظه، خانواده‌ای که در کنار هم برای حضور در خیابان آمده بودند، با زخمی عمیق و فقدانی جبران‌ناپذیر روبه‌رو شد.

زهرا تنها یک مادر نبود؛ زنی بود با سال‌ها تجربه، کار و تلاش، با امیدهایی برای فرزندانش و با آرزوهایی برای آینده. او می‌توانست روزهای دیگری را در کنار خانواده‌اش بگذراند، شاهد رشد فرزندانش باشد و ثمره سال‌های زحمتش را ببیند. اما پس از آن شامگاه خونین، صندلی او در خانه خالی ماند و فرزندانش با خاطره مادری روبه‌رو شدند که دیگر به خانه بازنمی‌گشت.

همشهریان زهرا از او به‌عنوان زنی باوجدان، صبور، خوش‌برخورد و مورد اعتماد مردم یاد کرده‌اند. این ویژگی‌ها، تصویر انسانی او را روشن‌تر می‌کند؛ تصویری فراتر از نامی در فهرست جان‌باختگان. زهرا زنی بود که زندگی روزمره‌اش با کار و مسئولیت می‌گذشت و در آخرین شب زندگی‌اش، در کنار فرزندانش در خیابان حضور داشت.

رنج خانواده او با جان‌باختنش پایان نیافت. بنا بر روایت‌های منتشرشده، خانواده زهرا حتی برای سوگواری آزادانه نیز با محدودیت روبه‌رو شدند. داغ از دست دادن مادر، نگرانی برای پسر مجروح و محرومیت از سوگواری بی‌دغدغه، بار سنگینی بود که بر دوش بازماندگانش نشست.

شاید هیچ واژه‌ای نتواند جای خالی زهرا را برای فرزندانش پر کند؛ اما ثبت زندگی و یاد او می‌تواند مانع محو شدن داستانش در گذر زمان شود. زهرا فولادی، زنی از زنجان، با زندگی و سرنوشت خود بخشی از روایت پررنج خانواده‌هایی شد که در دی‌ماه ۱۴۰۴ عزیزانشان را از دست دادند.

نام زهرا باید با یاد زندگی‌اش همراه بماند: زنی زحمتکش، مادری در کنار فرزندانش و انسانی که جانش را در جریان اعتراضات از دست داد. یاد او و دیگر جان‌باختگان، یادآور اهمیت حقیقت‌یابی، ثبت روایت خانواده‌ها و پاسداشت کرامت انسانی است؛ تا هیچ مادری در میان آمارها و خبرها به فراموشی سپرده نشود.

تو یوتوب سابسکرایب کن

تو اینستا سیو و ریپوست کن

تو تلگرام لایک بزن تا صداش باشیم