شیرین محمدی؛ آخرین درس

 

شیرین محمدی، معلمی از اصفهان و مادر یک فرزند ۱۰ ساله، یکی از جان‌باختگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ بود؛ زنی که بخش مهمی از زندگی خود را در کلاس درس و در کنار کودکان و دانش‌آموزان گذراند.

شیرین محمدی برای بسیاری از شاگردانش تنها یک معلم نبود؛ او سال‌های زندگی خود را وقف آموزش و پرورش نسلی کرد که آینده خود را در مدرسه و کلاس‌های درس می‌ساخت. کار او با کودکان و آموزش، بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی‌اش بود و نامش با خاطره کلاس و شاگردانش گره خورده است.

در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، شیرین محمدی نیز در شمار جان‌باختگان این اعتراضات قرار گرفت. بنا بر اطلاعات ارائه‌شده، او در روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در اصفهان به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد.

مرگ شیرین تنها داغ یک خانواده نبود؛ کودکی ۱۰ ساله، مادرش را از دست داد و شاگردانی که او را در کلاس درس می‌دیدند، دیگر معلم خود را در برابر تخته و میان نیمکت‌های مدرسه ندیدند.

شیرین محمدی پیش از آنکه مادر باشد، معلمی بود که زندگی خود را با آموزش کودکان پیوند زده بود و پس از جان‌باختنش، نام او در میان روایت‌هایی قرار گرفت که از معلمی سخن می‌گویند که زندگی‌اش با آموزش آغاز شد و با داغی بزرگ برای فرزند و شاگردانش به پایان رسید.

در یادها، از شیرین به‌عنوان مادری یاد می‌شود که فرزند ۱۰ ساله‌اش از آغوش او محروم شد و معلمی که آخرین پیام زندگی‌اش، در روایت‌های منتشرشده، به آزادی پیوند خورده است.

شیرین محمدی؛ معلمی که نامش در میان شاگردانش ماند و مادری که جای خالی‌اش در خانه هرگز پر نخواهد شد.