سید جواد طباطبایی، جوانی ۳۲ تا ۳۳ ساله و اهل مشهد، از مجروحان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود؛ جوانی که پس از اصابت هشت گلوله و ماه‌ها تحمل جراحات سنگین، سرانجام در ۷ شهریور ۱۴۰۵ جان باخت.
سید جواد در روز ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ در بلوار معلم مشهد هدف شلیک قرار گرفت و با اصابت هشت گلوله به‌شدت مجروح شد. شدت جراحات به حدی بود که آسیب‌های جدی به اندام‌های داخلی و ناحیه لگن او وارد شد و زندگی او پس از آن روز وارد دوره‌ای طولانی از درد، درمان و جراحی‌های متعدد شد.
او دارای مدرک لیسانس حسابداری بود و با وجود تحصیلات دانشگاهی، به‌عنوان کارگر زندگی و امرار معاش می‌کرد. پس از مجروحیت، ابتدا در بیمارستان فارابی و سپس در بیمارستان ولایت مشهد بستری شد و برای ماه‌ها تحت درمان و عمل‌های جراحی قرار گرفت.
هشت گلوله، بدن او را به‌شدت آسیب‌دیده کرد؛ اما روایت ماه‌های پس از مجروحیت، تنها روایت یک جراحت جسمی نیست. سید جواد نزدیک به هشت ماه با پیامدهای آن روز زندگی کرد و درد و محدودیت‌های ناشی از آسیب‌های شدید، بخش بزرگی از روزهای او را دربر گرفت.
از سید جواد جمله‌ای نقل شده که تصویری روشن از وضعیت او پس از مجروحیت و همچنان زنده‌بودن انگیزه حضورش در اعتراضات به دست می‌دهد:
«نمی‌تونم راه برم، وگرنه بازم می‌اومدم کف خیابون.»
او دیگر توان راه‌رفتن نداشت، اما این جمله نشان می‌دهد که خاطره آن روز و تصمیمش برای حضور در خیابان همچنان در ذهنش زنده بود.
پس از حدود هشت ماه تحمل رنج ناشی از جراحات، سید جواد طباطبایی در ۷ شهریور ۱۴۰۵ جان باخت و پیکرش در بهشت رضای مشهد به خاک سپرده شد.
سید جواد از خیابان با هشت گلوله به خانه بازگشت و ماه‌ها با زخم‌هایی زندگی کرد که سرانجام جانش را گرفتند. نام او در میان مجروحانی باقی می‌ماند که جراحت‌های اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را با خود به ماه‌های بعد کشاندند؛ جراحت‌هایی که برای سید جواد، پس از ماه‌ها مبارزه با درد، به پایان زندگی‌اش انجامید.
سید جواد طباطبایی؛ جوان مشهدی که هشت گلوله زخمی‌اش کرد، اما ماه‌ها با درد ایستاد.
تو یوتوب سابسکرایب کن
تو اینستا سیو و ریپوست کن
تو تلگرام لایک بزن تا صداش باشیم
نظرات
ارسال یک نظر