مهدی رمضانی، از جان‌باختگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، اهل شهر ری در استان تهران بود؛ جوانی که پس از اصابت گلوله در جریان اعتراضات، ماه‌ها با جراحت‌های سنگین و دشواری‌های درمان دست‌وپنجه نرم کرد، اما سرانجام در ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵ جان باخت.
شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در محدوده هفت‌حوض تهران، مهدی هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. بنا بر اطلاعات منتشرشده درباره او، سه گلوله به بدنش اصابت کرد و نواحی کبد، پا و مثانه او به‌شدت آسیب دید. از آن شب به بعد، زندگی مهدی وارد مرحله‌ای دشوار و دردناک شد؛ مرحله‌ای که در آن، روزهای بستری، درمان‌های پی‌درپی و تلاش برای زنده‌ماندن جای روزمرگی‌های زندگی‌اش را گرفت.
جراحت‌های عمیق ناشی از گلوله‌ها، مسیر درمان را طولانی و طاقت‌فرسا کرد. مهدی ماه‌ها با عوارض آسیب‌های جسمی و دشواری‌های درمانی روبه‌رو بود. در تمام این مدت، امید به بهبود و بازگشت به زندگی همچنان در برابر چشمان خانواده و نزدیکانش قرار داشت؛ امیدی که با هر روز ادامه درمان، معنایی تازه پیدا می‌کرد.
اما سرانجام، پس از ماه‌ها تحمل رنج و مبارزه با پیامدهای جراحت‌ها، مهدی رمضانی در ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵ جان خود را از دست داد. فاصله میان روز مجروح‌شدنش در دی‌ماه و روز درگذشتش در تیرماه، روایت ماه‌هایی است که او درگیر نبردی دشوار برای ادامه زندگی بود.
مرگ مهدی، پایان زندگی جوانی بود که آینده‌اش می‌توانست سرشار از فرصت‌ها و تجربه‌های تازه باشد. او پس از آن شب خونین، دیگر نتوانست به زندگی پیشین خود بازگردد و خانواده‌اش ماه‌ها در انتظار بهبود او ماندند؛ انتظاری که سرانجام به سوگی سنگین تبدیل شد.
نام مهدی رمضانی در کنار نام کسانی قرار می‌گیرد که در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باختند یا بر اثر جراحات آن روزها، ماه‌ها بعد درگذشتند. روایت زندگی او یادآور این واقعیت است که پیامدهای خشونت تنها به لحظه شلیک محدود نمی‌شود؛ گاه جراحت‌ها، ماه‌ها ادامه می‌یابند و خانواده‌ها را در چرخه‌ای از نگرانی، درمان و امید نگه می‌دارند.
مهدی رمضانی، جوان اهل شهر ری، پس از ماه‌ها تحمل جراحت و درمان، در ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵ چشم از جهان فروبست. یاد او و رنجی که خود و خانواده‌اش در این ماه‌ها تحمل کردند، شایسته ثبت و یادآوری است؛ تا داستان زندگی‌اش در میان روایت‌های دی‌ماه گم نشود و نامش از حافظه خانواده و جامعه پاک نگردد
نظرات
ارسال یک نظر