سید رضا انوری؛ کارگری که بازنگشت

 

سید رضا انوری، جوان ۲۴ساله و کارگر، در شامگاه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، در تهران، جان خود را از دست داد؛ جوانی که پس از یک روز کار و تلاش، در مسیر بازگشت به خانه بود، اما دیگر فرصتی برای رسیدن به مقصد نیافت.

بر اساس روایت‌های منتشرشده، رضا با خودروی خود در مسیر بازگشت به منزل و در حالی که خستگی یک روز کاری را به همراه داشت، به ایست بازرسی اتوبان  باقری، در تقاطع خیابان خاقانی، رسید. بنا بر روایت خانواده و گزارش‌های منتشرشده، خودروی او در این محل هدف شلیک مستقیم نیروهای بسیج قرار گرفت و رضا جان بخت.

رضا تنها ۲۴ سال داشت؛ جوانی کارگر که برای گذران زندگی، روزهایش را با کار و تلاش می‌گذراند. مانند بسیاری از جوانان، امید داشت که پس از پایان کار روزانه به خانه بازگردد و در کنار عزیزانش باشد. اما آن شب، مسیر معمول بازگشت به خانه به پایانی تلخ تبدیل شد و خانواده‌اش با فقدان او روبه‌رو شدند.

جان‌باختن رضا، پرسش‌های سنگینی درباره شرایط وقوع این حادثه و مسئولیت کسانی که در آن نقش داشته‌اند، بر جای گذاشت. روشن‌شدن حقیقت، بررسی مستقل چگونگی شلیک و پاسخ‌گویی درباره آنچه رخ داده است، برای خانواده‌ای که عزیزی را از دست داده، اهمیتی انکارناپذیر دارد.

پشت نام سید رضا انوری، زندگی یک انسان جوان قرار دارد؛ کارگری که برای تأمین معاش تلاش می‌کرد و در ۲۴سالگی، فرصت ادامه زندگی از او گرفته شد. یاد او، یاد همه کسانی است که با امید بازگشت به خانه از محل کار خارج شدند، اما خانواده‌هایشان چشم‌انتظار بازگشتشان ماندند.

سید رضا انوری؛ جوان کارگری که در مسیر خانه جان باخت. نامش باید به یاد بماند و حقیقت آن شب، با گذشت زمان نباید به فراموشی سپرده شود.