امید عباسی تنها تکیهگاه مادر
امید عباسی، جوان ۳۸ سالهای که در محله نازیآباد تهران به صفوف معترضان پیوسته بود، در روز جمعه ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم دو گلوله جنگی توسط نیروهای مسلح جان باخت.
دست به مزار زدند؛ خیال کردند با شکستن سنگی، صدای حقیقت را خاموش میکنند. اما شکستن کتیبهی مزار نیکا شاکرمی، تنها پردهای دیگر از چهرهی وحشی و درماندهی سرکوبگران را کنار زد.
نیکا شاکرمی، یکی از چهرههای درخشان قیام ۱۴۰۱، با خون پاکش سند ایستادگی شد. حالا مادرش با همان شجاعت فرزندش، زبان مردم شده و گفته است: «شما چیزی از نیکا کم نکردید، فقط خودتان را بیشتر به لجن کشیدید. ملت ما میبیند، به خاطر میسپارد و روز حساب نزدیک است.»
در برابر حافظهی ملتی که بیدار شده، نه سنگشکنی کاری از پیش میبرد و نه حذف و تهدید. این خاک پر از نیکاست، و این نسل، دیگر زنده و هوشیار است.
نیکا زنده است، حتی بیسنگ مزار.
با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
نظرات
ارسال یک نظر