فهیمه نجار عجم فرشتهای در میان آتش
۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، در تقویم سرخ این سرزمین، با نام زنی گره خورد که معنای شجاعت را در التیام زخمها یافت. فهیمه نجارعجم، نه با سلاح، بلکه با دستانی که برای یاری گشوده شده بود، در میانهی میدان حضور داشت.
بر مزار بامشاد، نه فاتحه، که عهدی برای انتقام!
پنجشنبه آخر سال، مزار شهید قیام، بامشاد سلیمانخانی در آرامستان بهشت زهرا (قطعه ۲۹۳)، بار دیگر به میعادگاه دلهای زخمی تبدیل شد. خانواده، دوستان و مردمی که هنوز زخم سرکوب را بر تن این سرزمین حس میکنند، گرد هم آمدند تا یاد کسی را زنده نگه دارند که آزادی را به بهای جانش فریاد زد.
بامشاد، جوانی که در اوج زندگی، با گلوله نیروهای سرکوب در اعتراضات ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در تهران به خاک افتاد، اما نامش در میان شورشگران آزادی جاودانه شد. امروز، بر مزارش نهفقط شمع، بلکه شعلهای از خشم و امید روشن شد.
آخرین پنجشنبه سال، روز بیعت دوباره است. بامشاد رفت، اما راهش باقیست.
با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
نظرات
ارسال یک نظر