برخی گمان میکنند اعتراض تنها سهم کسانی است که نانی برای خوردن ندارند، اما اسماعیل بیگی خط بطلانی بر این باور کشید. او که از پیمانکاران موفق صنعت فولاد اصفهان بود و زندگی مرفهی داشت، نتوانست در برابر سفرههای خالی و کمرهای خمیده مردم زیر بار فقر و گرانی سکوت کند.
در نوزدهم دیماه، وقتی خشم و غیرت اصفهان در «سهراه سیمین» گره خورده بود، اسماعیل نه در قامت یک تماشاگر، بلکه در صف اول ایستادگی کرد. او معتقد بود «ظلم را نباید پذیرفت» و بهای این حقطلبی را با سرخترین شکل ممکن پرداخت. شلیک مستقیم گلوله جنگی به قلب مهربان او، در آغوش همسرش و در مسیر بیمارستان میلاد، داغی ابدی بر دل خانواده و شهر نشاند. اسماعیل ۵۴ ساله، پدر دو فرزند، ثابت کرد که شرف خریدنی نیست و او برای آزادی جان نثار کرد تا فردای فرزندان این سرزمین، رنگ فقر و ستم به خود نهاید.
نظرات
ارسال یک نظر