امین رضایی، ۳۱ ساله، اهل کرمان، پدری با دو فرزند، مردی از دل مردم؛ نه سیاست‌مدار بود و نه صاحب قدرت. زندگی‌اش را با کار شرافتمندانه می‌ساخت؛ فروشنده تجهیزات تعمیرات کافه و قهوه، کسی که روزهایش را با تلاش و مسئولیت می‌گذراند.
اما در قیام سراسری ۱۴۰۴، امین فقط یک تماشاگر نماند.
در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، میدان آزادی کرمان، جایی شد که صدای مردم با گلوله پاسخ گرفت. نیروهای سرکوبگر با سه گلوله ساچمه‌ای و یک گلوله جنگی، پیکر او را هدف گرفتند. خونریزی شدید، آخرین ابزار حاکمیت برای خاموش‌کردن فریاد حق‌خواهی بود.
امین با دستان خالی ایستاد؛ برای آینده‌ای که فرزندانش سزاوار آن بودند.
شهادت او سندی دیگر است از این حقیقت روشن: این قیام، قیام نان و کرامت، قیام زندگی و آزادی واقعی است. پدران را می‌کشند تا ملت را بترسانند، اما هر پدر شهید، هزاران انسان آگاه‌تر بر جای می‌گذارد.
نام امین رضایی در حافظه‌ی مقاومت مردم کرمان و ایران باقی خواهد ماند؛
زیرا خون، وقتی برای آزادی ریخته می‌شود، هرگز هدر نمی‌رود.
نظرات
ارسال یک نظر