محمد نوبخت احمدآبادی، ۱۸ساله، از نسل آگاه و جسوری بود که در قیام سراسری ۱۴۰۴ تصمیم گرفت سکوت را بشکند و در کنار دوستانش به خیابان برود؛ خیابان‌های شهر قدس (قلعه حسن‌خان)، جایی که جوانان ایران، آزادی را فریاد می‌زنند و بهای آن را با جان خود می‌پردازند.
۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، محمد با گام‌هایی استوار به صف معترضان در شهر قدس پیوست. خیابان‌های قلعه حسن‌خان صحنهٔ رویارویی ارادهٔ مردم با سرکوب سازمان‌یافتهٔ رژیم آخوندی بود. مزدوران خامنه‌ای، که از فریاد جوانان هراس داشتند، آتش گشودند و گلوله‌ای پیکر جوان محمد را نشانه رفت؛ گلوله‌ای که نه فقط بدن او، بلکه خواب آرام دیکتاتوری را هدف گرفته بود.
محمد را به بیمارستان رساندند؛ در حالی‌که میان مرگ و زندگی، میان تاریکی و روشنایی، در کما فرو رفته بود. ۹ روز تمام، قلبش برای آزادی تپید. ۹ روز، خانواده و یارانش چشم به معجزه دوختند؛ اما رژیم، پیش‌تر تصمیم خود را گرفته بود.
سرانجام محمد نوبخت احمدآبادی، پس از ۹ روز مقاومت خاموش، به کاروان شهدای راه آزادی پیوست و نامش در حافظهٔ قیام شهر قدس (قلعه حسن‌خان) و قیام سراسری ۱۴۰۴ جاودانه شد.
محمد رفت، اما گلوله‌ای که او را در خیابان‌های شهر قدس نشانه گرفت، به هزاران فریاد تبدیل شد. خون او سندی دیگر است بر حقانیت قیام و گواهی است که نسل آزادی‌خواه ایران، حتی در ۱۸سالگی، آمادهٔ پرداخت بهای رهایی است.
نظرات
ارسال یک نظر