در خاک سرد کرمانشاه، روز ۸ دی ۱۴۰۴ خورشیدی (۸ ژانویه ۲۰۲۶)، بیات سبحانی ۴۰ ساله، اهل روستای «شمشیر» از توابع پاوە، پدر دو فرزند و مردی از میان مردم دلیر، با شلیک مستقیم گلوله نیروهای سپاه نبی‌اکرم در منطقه دره‌دریژ (شهرک مهدیه) به خون نشست و به مرتبه رفیع شهادت رسید.
بیات نه تنها یک پدر و همسر بود، بلکه نماد مقاومت و آزادی‌خواهی واقعی بود؛ مردی که در برابری و عدالت اجتماعی ایستاد، در برابر ستم نظامی‌ای که از ترس صدای مردم اسلحه کشیده بود، بی‌پروا در صف مقاومت حاضر شد و تا آخرین لحظه برای کرامت انسانی و آزادی ایران ایستادگی کرد.
شهید بیات سبحانی اکنون اسطوره‌ای است که در دل‌های مردم ایران به عنوان نماد پایداری در برابر سرکوب حکومتی جاودانه شده است — کسی که در آستانه آزادی، با خون خود راه را روشن‌تر کرد.
نظرات
ارسال یک نظر