رد شدن به محتوای اصلی

پست ویژه

اعظم باقریان؛ شهید قیام اصفهان

  اعظم باقریان، شهروند ۵۸ساله اهل اصفهان، از جان‌باختگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ است که روز ۱۹ دی‌ماه در جریان اعتراضات این شهر، بر اثر اصابت گلوله جان خود را از دست داد و نامش در شمار جان‌باختگان راه آزادی ایران جاودانه شد.

سعید عبدی؛ پدری در انتظار زندگی

 


سعید عبدی، جوان ۳۳ ساله متولد سال ۱۳۷۱، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران بود. او ساکن محله نارمک تهران، مردی متأهل و پدر دختری خردسال حدوداً ۹ ساله بود که زندگی و مسئولیت‌های خانوادگی‌اش را با تلاش و کار روزانه پیش می‌برد.

سعید برای تأمین معاش خانواده به فروش مرغ و ماهی اشتغال داشت. او مانند بسیاری از مردم زحمتکش، با کار و تلاش روزانه برای ساختن آینده‌ای بهتر برای همسر و فرزندش کوشش می‌کرد. دختری خردسال داشت که حضور پدر برایش بخشی جدایی‌ناپذیر از دنیای کودکی و امیدهایش بود؛ دختری که انتظار داشت سال‌های سال در کنار پدرش بزرگ شود و از محبت و حمایت او برخوردار باشد.

اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، زندگی سعید و خانواده‌اش با حادثه‌ای تلخ و سرنوشت‌ساز روبه‌رو شد.

در جریان اعتراضات مردمی در محله نارمک تهران، سعید با شلیک مستقیم گلوله جنگی از ناحیه کمر و ریه هدف قرار گرفت. شدت جراحات به حدی بود که او به کما رفت و به بیمارستان چمران تهران منتقل شد.

از آن شب به بعد، روزهای سخت و طاقت‌فرسایی برای خانواده سعید آغاز شد. او ۶۵ روز در بیمارستان و در وضعیت کما بستری بود. در تمام این مدت، خانواده‌اش با امید به بهبودی او، روزها و شب‌ها را در انتظار بازگشتش سپری کردند. همسرش چشم‌انتظار بازگشت مرد زندگی‌اش بود و دختر خردسالش همچنان پدری را می‌خواست که بتواند در کنارش باشد، دستش را بگیرد و شاهد بزرگ‌شدنش باشد.

اما سرانجام، پس از ۶۵ روز مبارزه با جراحات سنگین، سعید عبدی در روز ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ در بیمارستان چمران تهران جان باخت.

خبر جان‌باختن او در شرایطی اعلام شد که اینترنت بین‌المللی در ایران قطع بود و انتشار گزارش‌ها با تأخیر صورت می‌گرفت.

پیکر سعید در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد؛ قطعه ۸۷، ردیف ۹۶، شماره ۵۲۷. آرامگاهی که امروز یادآور زندگی جوانی است که می‌توانست سال‌های بیشتری در کنار خانواده‌اش باشد.

سعید تنها یک جوان ۳۳ ساله نبود؛ او همسر و پدری بود که آرزوهایش با زندگی خانواده‌اش گره خورده بود. دختر خردسالش باید سال‌های کودکی و نوجوانی را با حضور پدر تجربه می‌کرد، اما اکنون خاطره پدر و جای خالی او بخشی از زندگی‌اش شده است.

داستان سعید عبدی، روایت پدری است که پس از ۶۵ روز بیهوشی و دست‌وپنجه نرم‌کردن با جراحات شدید، چشم از جهان فروبست؛ روایتی از خانواده‌ای که با امید به بازگشت عزیزشان روزشماری می‌کردند، اما سرانجام با داغی سنگین روبه‌رو شدند.

نام سعید عبدی در یاد خانواده، دوستان و همه کسانی که داستان زندگی او را می‌شنوند، زنده خواهد ماند.

یاد و نام سعید عبدی جاودان. 🥀🖤


تو یوتوب سابسکرایب کن

تو اینستا سیو و ریپوست کن

تو تلگرام لایک بزن تا صداش باشیم


نظرات

پست‌های پرطرفدار