حمید شاکریان، ۴۱ ساله، متأهل و پدر سه دختر، اهل دزفول مردی شجاع، سفره‌دار و به شیرین‌زبانی و معرفت زبان‌زد بود. او شامگاه ۱۹ دی‌ماه، با وجود اصرار دوستانش برای نرفتن، با عزم راسخ گفت: «نه، اصلاً من باید برم» و پا به میدان گذاشت.
در جریان اعتراضات خیابان قاضی، حمید با در دست گرفتن یک درب آهنی به‌عنوان سپر، دلیرانه به سمت جلو حرکت کرد. با وجود شلیک‌های متعدد، او هم‌چنان پیش می‌رفت تا این‌که سرانجام هدف گلوله جنگی یک تک‌تیرانداز از بالای پشت‌بام قرار گرفت و از ناحیه سر مجروح شد. پیکر پیکارگر او به مدت نیم ساعت روی زمین ماند و معترضان پس از تلاشی شجاعانه—که حتی به زخمی شدن یکی دیگر از حاضران انجامید—موفق به عقب کشیدن او شدند. حمید همان لحظات نخست در راه بیمارستان جان سپرد.
نهادهای امنیتی ۹ شبانه‌روز از تحویل پیکر او به خانواده امتناع کردند و در نهایت او را تحت تدابیر شدید امنیتی و شبانه به خاک سپردند. با این حال، شجاعت حمید در خانواده‌اش زنده ماند؛ خانواده او تا روز چهلم، بارها سر مزارش فریاد دادخواهی و شعار سر دادند و با وجود احضارها و اخذ تعهدهای مکرر، یاد و نامش را زنده نگه داشتند.
حمید شاکریان یکی دیگر از دلاورانی بود که در راه آرمان‌هایش، برای آزادی جان خود را فدا کرد.
تو یوتوب سابسکرایب کن
تو اینستا سیو و ریپوست کن
تو تلگرام لایک بزن تا صداش باشیم
نظرات
ارسال یک نظر