دو نسل، یک راه آزادی

 

شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، خیابان‌های محله بیستجان در شهر زاینده‌رود استان اصفهان، شاهد فاجعه‌ای تلخ و تکان‌دهنده بود.

مریم ابراهیمی، مادر ۴۱ ساله سه فرزند، و پدر ۶۴ ساله‌اش عبدالله ابراهیمی، بازنشسته ذوب‌آهن، در جریان اعتراضات سراسری هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفتند و جان خود را در راه آزادی فدا کردند.

داستان این شب خونین زمانی آغاز شد که صدای تیراندازی‌های شدید، آرامش محله را برهم زد. در آن لحظات بحرانی، فرزند کوچک مریم که دانش‌آموز کلاس سوم ابتدایی بود، هنوز به خانه بازنگشته و در خیابان بود. مریم و پدرش که نگران سلامت کودک بودند، سراسیمه برای یافتن و بازگرداندن او از خانه خارج شدند؛ اما هرگز بازنگشتند.

نیروهای امنیتی بدون هیچ‌گونه هشدار قبلی، این پدر و دختر را هدف گلوله‌های جنگی قرار دادند. شدت بی‌رحمی شلیک‌ها به حدی بود که بر اساس گزارش‌های منتشرشده، هر دو نفر تنها با اصابت یک گلوله جان باختند؛ تیر پرتاب‌شده ابتدا از پیکر مریم عبور کرد و سپس به قلب پدرش عبدالله که پشت سر او ایستاده بود، نشست. مریم ابراهیمی در همان دم در کوچه جان سپرد و پدر سالخورده‌اش نیز لحظاتی بعد در کنار پیکر بی‌جان دخترش چشم از جهان فرو بست.

تو یوتیوب سابسکرایب کن

تو اینستاگرام ریپوست و سیو کن

 تو تلگرام لایک کن 

تا نام مریم و عبدلله زنده بماند