مادری که پناه آزادی شد

 

خیزش و قیام سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران، بار دیگر چهرهٔ واقعی زنانی را به تصویر کشید که در برابر ظلم و سرکوب قد علم کردند و نام خود را در تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه ایران جاودانه ساختند.

فاطمه انوری، یکی از همین چهره‌های درخشان و فداکار بود که در جریان این اعتراضات مردمی در شهر کرج، جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

فاطمه انوری، مادری ۳۱ الی ۳۲ ساله بود که فرزندی ۹ الی ۱۰ ساله را در آغوش خود پرورش می‌داد. او مانند هزاران زن و مادر ایرانی دیگر، نه تنها به آینده فرزند خود، بلکه به آینده و آزادی تمامی فرزندان این مرز و بوم می‌اندیشید. در روزهای پرالتهاب دی‌ماه ۱۴۰۴، زمانی که فریادهای حق‌طلبی مردم در خیابان‌های کرج طنین‌انداز شده بود، فاطمه نیز با شجاعت و فداکاری بی‌نظیری در صحنه حضور یافت.

بر اساس گزارش‌های موثق منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، نقش فاطمه در این اعتراضات فراتر از یک معترض معمولی بود. او با روحیه‌ای والای انسانی و شجاعتی ستودنی، به یاری معترضان زخمی شتافت و تلاش کرد تا به جوانانی که در پی شلیک نیروهای امنیتی مجروح شده بودند، پناه و امدادرسانی ارایه دهد.

اما پاسخ حاکمیت سرکوبگر به این فداکاری و انساندوستی، چیزی جز سرب و گلوله نبود. در روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، مأموران سرکوبگر با شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی، این مادر فداکار را هدف قرار دادند. فاطمه انوری در حین پناه دادن و کمک‌رسانی به مجروحان، آغشته به خون شد و جان خود را در راه آزادی میهن فدا کرد تا خون سرخ او، گواهی بر مظلومیت و در عین حال ارادهٔ تسلیم‌ناپذیر یک ملت باشد.

پیکر پاک این شهید راه آزادی، پس از تحویل به خانواده، در میان تدابیر امنیتی در آرامستان بهشت سکینه کرج به خاک سپرده شد. اگرچه امروز آغوش کوچک فرزندش از مهر مادری محروم گشته و جای خالی او در میان خانواده‌اش هرگز پر نخواهد شد، اما یاد، نام و مسیر آزادی‌خواهانه فاطمه انوری به عنوان مادری که پناه مجروحان و همرزمانش در خیابان‌های کرج بود، برای همیشه در قلب تاریخ و در پهنهٔ مبارزات آزادی‌خواهانه مردم ایران زنده و الهام‌بخش باقی خواهد ماند.

تو یوتیوب سابسکرایب کن

تو اینستاگرام ریپوست و سیو کن

 تو تلگرام لایک کن 

تا نام فاطمه زنده بماند