پویا استادی، جوان ۲۹ ساله و اهل شهرستان اسفراین در استان خراسان شمالی، از جانباختگان قیام دیماه ۱۴۰۴ بود؛ جوانی که در شامگاه پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی، جان خود را در راه آزادی ایران از دست داد.
پویا متولد سال ۱۳۷۴ بود؛ جوانی که هنوز سالهای بسیاری از زندگی پیش رویش قرار داشت. اما در روزهایی که خیابانهای شهرهای ایران صحنه اعتراض مردم علیه سرکوب و استبداد شده بود، او نیز در کنار مردم ایستاد و حضور خود را به اعتراضی علیه شرایط حاکم تبدیل کرد.
شامگاه ۱۸ دیماه، در جریان اعتراضات اسفراین، پویا در محوطه کلانتری این شهر هدف شلیک نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. بر اساس گزارشهای منتشرشده، سه گلوله جنگی به ناحیه فک، سر و قفسه سینه او اصابت کرد و زندگی این جوان ۲۹ ساله را برای همیشه پایان داد.
سه گلوله، پایان یک زندگی نبود؛ سه گلوله، زخمی دیگر بر پیکر مردمی بود که برای آزادی و آیندهای بهتر به خیابان آمده بودند.
پویا استادی در حالی جان باخت که هنوز جوان بود و فرصتهای بسیاری برای زندگی در پیش داشت. خانواده، دوستان و مردم شهرش، ناگهان با فقدان جوانی روبهرو شدند که نامش با روزهای خونین دیماه ۱۴۰۴ گره خورد.
اسفراین نیز مانند بسیاری از شهرهای ایران، شاهد حضور مردمی بود که صدای اعتراض خود را بلند کردند. در چنین روزهایی، نام جانباختگان تنها نامهایی در یک فهرست نیست؛ هر نام، داستان یک زندگی، یک خانواده و آرزوهایی است که با شلیک گلوله نیمهتمام ماند.
پویا استادی، جوان ۲۹ ساله اسفراینی، در شامگاه ۱۸ دیماه ایستاد و جان باخت؛ اما نامش در حافظه مردمش باقی ماند.
امروز یاد پویا، یاد جوانی است که زندگیاش میتوانست سالهای بسیاری ادامه پیدا کند، اما در یکی از خونینترین روزهای اعتراضات دیماه، به دست نیروهای سرکوبگر پایان یافت.
نام او باید زنده بماند؛ زیرا فراموشی، دومین مرگ قربانیان سرکوب است.
پویا استادی؛ ۲۹ ساله، اهل اسفراین، جانباخته راه آزادی ایران.
نظرات
ارسال یک نظر