عباس شفیعی، متولد ۲۹ آبان ۱۳۵۹ در کرج، مردی از تبار کار و فرهنگ بود. مدیر یک کارگاه تولیدی، دلبسته شعر و ادبیات، و پدری خوشاخلاق که حضورش به خانه و محل کار انرژی و امید میبخشید. او باور داشت انسان میتواند حتی در سختترین روزها، با کرامت بایستد و چراغ امید را روشن نگه دارد.
۱۲ آبان ۱۴۰۱، همزمان با مراسم چهلم حدیث نجفی، خیابانهای کرج صحنه سرکوب شد. عباس شفیعی در جریان تجمعات، هدف آسیبهای شدید جسمی قرار گرفت. او را به بیمارستان رساندند؛ دو روز میان درد و امید گذشت و سرانجام در ۱۴ آبان ۱۴۰۱، جانش را از دست داد.
پیکرش پس از چند روز به خانواده تحویل داده شد؛ تأخیری که خود روایت دیگری از رنج بود. عباس شفیعی در آرامستانی در روستای آنجیلاق به خاک سپرده شد، اما یادش در دل خانواده و نزدیکان، با معنای ایستادگی، امید و کرامت انسانی زنده ماند.
او رفت، اما راهی که با آرامش و مسئولیت آغاز کرده بود، در حافظه جمعی ادامه یافت؛ یاد پدری که با رفتار و گفتارش میآموخت چگونه میتوان انسان ماند و ایستاد.
با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
نظرات
ارسال یک نظر