تیرِ خلاص بر قلبِ مادرانه

 

بیستم دی‌ماه ۱۴۰۴، زخمی عمیق بر پیکر نورآباد ممسنی نشست؛ زخمی که با خون پاک «پریسا لشگری» تازه شد. پریسا، زنی ۳۰ ساله و مادر دختری هفت‌ساله بود که تنها جرمش، فریاد برای آینده‌ای روشن بود.

او در جریان اعتراضات سراسری هدف گلوله قرار گرفت، اما آن‌چه نام او را به نمادی از مظلومیت و قساوت رژیم تبدیل کرد، لحظات پایانی زندگی اوست.

پریسا پس از زخمی شدن، در اوج استیصال با همسر و برادرش تماس گرفت تا درخواست کمک کند، اما مأموران جنایتکار به جای امدادرسانی، با تیر خلاص بر قلب او، زندگی این مادر جوان را برای همیشه خاموش کردند. او جان خود را برای آزادی فدا کرد تا دخترش در دنیایی بدون ظلم بزرگ شود.

پیکر او تحت تدابیر شدید امنیتی به خانواده تحویل داده شد و نهادهای امنیتی با ترس از خشم مردم، خانواده را مجبور کردند مراسم تدفین را در ساعات اولیه صبح و در سکوت کامل، بدون هیچ شعاری برگزار کنند. اما سکوتِ تحمیلی بر مزار او، فریادی است که در رگ‌های نورآباد و تمام ایران جاری شده است؛ چرا که قلبِ دریده شده‌ی پریسا، حالا در سینه‌ی یک ملت می‌تپد.