دانیال مرانکی؛ شاعری که در نارمک پر کشید

 

تهران در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، شاهد پرپر شدن جوانی بود که واژه‌هایش بوی اعتراض و عدالت می‌داد. دانیال مرانکی، جوان ۲۹ ساله‌ای که از طریق پیک موتوری امرار معاش می‌کرد، در میان هیاهوی میدان چهلم نارمک، هدف کینه کسانی قرار گرفت که تاب شنیدن شعارهای حق‌طلبانه را نداشتند.

دانیال که به نوشتن شعرهای اجتماعی و متون اعتراضی علاقه داشت، آخرین بار در خیابان حاجی صادقی دوشادوش دوستانش فریاد آزادی سر می‌داد که ناگهان از میان آن‌ها ناپدید شد.

دقایقی بعد، تماسی کوتاه با تلفن همراهش، عمق فاجعه را فاش کرد؛ صدای لرزان دانیال که از خونریزی شدید خبر می‌داد، آخرین واژه‌های او بود. پیکر بی‌جان او که با شلیک مستقیم به قفسه سینه‌اش از پای درآمده بود، در میان میدان‌های هفدهم و چهلم پیدا شد. اما تراژدی به اینجا ختم نشد؛ نهادهای سرکوبگر با اعمال فشار بر خانواده، سعی داشتند هویت او را تحریف کرده و او را به عنوان «بسیجی» معرفی کنند. با وجود تمام تهدیدها و تعهدهای اجباری برای سکوت، نام دانیال به عنوان شاعری که برای آزادی جان سپرد، در دل نارمک و تاریخ این سرزمین حک شد. او جان داد تا شعرهای اعتراضی‌اش، امروز به سرودی در دهان یک ملت تبدیل شود.