هفت‌حوض؛ قتل‌گاهِ احمد ۲۶ ساله

 

میدان هفت‌حوض تهران، عصرگاهی تلخ را به حافظه تاریخی خود سپرد؛ لحظه‌ای که احمد بلوری، جوانی ۲۶ ساله با دنیایی از آرزو، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. تیر جنگی که پیشانی او را شکافت، تنها یک زندگی را به پایان نرساند، بلکه خشم و بغضی فروخورده را در قلب یک شهر شعله‌ور کرد.

احمد در اوج جوانی، جایی میان همهمه‌ی خیابان و فریادهای حق‌طلبی، ایستادگی را معنا کرد.

او از نسلی بود که نمی‌خواست تماشاگر باشد. احمد بلوری برای آزادی جان خود را فدا کرد تا ثابت کند که گلوله‌ها شاید کالبد را بشکافند، اما هرگز حریف اراده‌ای که برای رهایی برخاسته است، نخواهند شد. شهادت او در قلب پایتخت، پیامی صریح برای تمام کسانی بود که گمان می‌کردند با داغ و درفش می‌توان صدای یک نسل را خفه کرد.

پیکر احمد حالا در خاک آرام گرفته، اما نام او در رگ‌های تهران جاری است. هر قطره خونی که در میدان هفت‌حوض بر زمین ریخت، بذری شد برای بیداریِ هزاران احمد دیگر که حالا می‌دانند مسیرِ رسیدن به سپیده، از میان همین ایستادگی‌های سرخ می‌گذرد. یادش جاوید و راهش پر رهرو.