گلوله بر سینه، آزادی در قلب

 

حسین نیک‌سرشت، جوان ۳۴ ساله و پدر دو فرزند کوچک (۹ و ۲ ساله) در مشهد، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ با شنیدن صدای شلیک گلوله‌های سرکوب‌گران در خیابان، نتوانست سکوت کند.

او پیش از رفتن گفت: «باید جواب مادرهایی که فرزندان‌شان رفتند را بدهم، برای همین می‌روم.» دقایقی بعد، هدف گلوله مأموران قرار گرفت و در راه آزادی جان باخت.

پیکر او پس از ۵ روز جستجوی طاقت‌فرسای همسر جوانش در میان صدها کاور مشکی در بهشت رضوان پیدا شد. نیروهای امنیتی ابتدا تلاش کردند با افغانستانی نامیدن او یا انتساب عنوان جعلی «بسیجی»، حقیقت را تحریف کنند؛ اما هوشیاری خانواده مانع این سندسازی‌ها شد تا نام او به عنوان معترضی که همگام با مردمش ایستاد، جاودانه بماند.

یادداشت سردبیر: او پدری بود که امنیت فرزندانش را در آزادی وطنش دید و با آگاهی کامل، جان خود را فدای فردا کرد. مأموران رژیم حتی از پیکر بی‌جان او هراس داشتند و با سناریوهای دروغین تلاش کردند هویت او را مصادره کنند، اما حقیقتِ ایستادگی حسین، فراتر از هر سندی، در تاریخ این خاک ثبت شد.